MARTÍN CEBOLLERO RUIZ DE MUNAIN EUSKAL HERRIAN JAIO ZEN, BAINA DUELA URTE BATZUK BERE BIZITZAK MILAKA KILOMETRORA ERAMAN ZUEN: KOLONBIARA. ERIZAINA IZATEAZ GAIN, GAUR EGUN ONKOLOGIAREN ARLOAN LAN EGITEN DU ETA ERIZAINTZAKO TALDEAK KOORDINATZEN DITU KOLONBIAKO HIRIBURUAN
X.G. //
Nor zara eta nola amaitu zenuen Bogotan bizitzen?
Martín Cebollero Ruiz de Munain naiz, erizaintzako burua eta kanpo-kontsultetako koordinatzailea naiz Bogotako Onkos Klinikan. Osasun-kudeaketan, erizaintza-unitateen zuzendaritzan, mediku-auditoritzan eta adinekoen egoitza bateko koordinazio soziosanitarioan esperientzia eta prestakuntza ditut.
Duela zortzi urte ezagutu nuen gaur egun nire senarra dena internet bidez. Nire senarrak nazionalitate bikoitza du: kolonbiarra eta espainiarra. Bera Euskal Herrira etortzen zen, eta ni, 2020az geroztik, urtero joaten nintzen oporretan Bogotara.
Herrialdea eta hiria hainbeste gustatu zitzaizkidan, ezen oporrak amaitzean eta Eukal Herrira
itzuli behar nuenean beheraldi handia sentitzen nuen.
Pandemia iritsi zen, eta urrun bizi izan ginen denbora batez. Nire senarrak Euskal Herrira bizitzera etortzea erabaki zuen, eta lau urtez bizi izan zen han. Azkenean, hainbat arrazoirengatik ez zegoen gustura Euskal Herrian, eta nik nire lana eta bizitza atzean uztea erabaki nuen, Kolonbiara, bere herrialdera, etortzeko.
Gaur egun oso ondo gaude. Etxe zoragarri bat erosi dugu Bogotan, eta oso pozik nago nire bizitza aldatu izanaz. Maitasunagatik amaitu nuen hemen bizitzen, baina baita lehenengo aldiz etorri nintzenetik hiri eta herrialde honekin maitemindu nintzelako ere.
Euskal Herritik Kolonbiara joatea ez da ohiko bidea. Zer bilatzen zenuen bizitzako une hartan?
Nire bizitzan aldaketa bat bilatzen nuen. Euskal Herrian gustuko nuen nire lana, familia eta lagunak nituen, baina nire bizitza monotonoa bihurtu zen. Igandeetan eta jaiegunetan dena itxita egoten zen.
Bogotara nire senarra ikustera lehen aldiz etorri nintzenetik, hainbeste gustatu zitzaidan, ezen hurrengo urtean berriro oporrak eskatzeko irrikan egoten nin-tzen berriz etortzeko.
Bizipen berriak nahi nituen, esperientzia desberdinak, Europako eta Euskal Herriko sistemetatik ezberdina zen osasun-sistema bat ezagutu eta bertan lan egin nahi nuen.
Gaur egun oso gustura nago nire lanarekin, lankideekin eta arduradunekin.
Onkologiako buru gisa lan egiten duzu. Zer irakatsi dizu minbizia bezalako errealitate gogor batekin egunero bizi-tzeak?
Paziente onkologikoekin lan egitea eta haien egoerarekin enpatizatzea gogorra da. Hala ere, nire lana batez ere administrazioaren arlokoa da. Nire taldea koordinatzen dut pazienteen jarraipen egokia egiteko, behar duten informazio guztia jasotzeko eta haien beharrak identifikatzeko, ahalik eta arreta onena eskaintzeko.
2024an, bigarren graduko meningioma zerebral onbera diagnostikatu zidaten. Albistea jaso nuenean, lehenengo erreakzioa ukapena izan zen; akats bat zela pentsatzen nuen.
Pixkanaka egoera onartzen joan nintzen eta nire senarrari kontatu nion. Berak Bogotatik Euskal Herrira bidaiatu zuen ebakuntzan eta errekuperazioan nire ondoan egoteko.
Oso gaizki pasatu nuen, eta horregatik ulertzen dut hobeto nola sentitzen diren minbizia duten pazienteak. Esperientzia horrek profesional gisa ere asko lagundu dit.
Ospitale batean, bizitza eta heriotza hain gertutik ikusita, zer bihurtzen da benetan garrantzitsua?
Bizitza laburregia dela liskarretan, harrokerian edo errietan galtzeko.
Azkenean, benetan balio duena oraina bizitzea da, maite ditugun pertsonak besarkatzea, gehiago barre egitea, azkarrago barka-tzea eta egun bakoitza intentsitatez eta eskerronez bizitzea.
Inork ez du bere denbora ziurtatuta. Horregatik, unea bizitzen ikasi behar dugu, neurririk gabe maitatzen eta bizitza ahalik eta gehien aprobetxatzen hemen gauden bitartean.
Zer irakatsi dizu Bogotak pertsona gisa?
Indartsu izaten, egun zailenetan ere aurrera egiten eta gauza txikiak baloratzen ikasi dut hemen: lankideekin kafe bat hartzea, familia kolonbiarrarekin denbora pasatzea edo lanaldi luze baten ondoren etxera iritsi eta nire senarrari eguna nola joan zaidan kontatzea.
Enpatia handiagoa izaten ere lagundu dit, eta bizitzari apaltasun handiagoz begiratzen.
Bogota hiri kaotikoa izan daiteke: trafiko handia, garraio publiko jendetsua, goiz jaiki beharra eta lanera iristeko ordubete edo gehiago igarotzea autobusean. Nekea eta zarata ere badaude.
Baina, aldi berean, pertsona zoragarriak aurkitu ditut. Hemen jendeak laguntzeko prestutasun handia du, lankideek eta arduradunek ere bai. Horrek bizirik sentiarazten zaitu.
Uste duzu Latinoamerikako jendeak Europan galtzen ari garen zerbait gordetzen duela?
Latinoamerikan oraindik badago bizitzeko modu hurbilago eta gizatiarrago bat. Jendeak denbora gehiago eskaintzen dio elkarri, gehiago partekatzen du eta benetako laguntza eskaintzen du.
Familiarekin, lagunekin eta baita ezagun berriekin ere lotura beroagoak sortzen dira.
Europan, agian, egonkortasun handiagoa dago eta gauza askok hobeto funtzionatzen dute, baina bizitza azkarragoa eta indibidualagoa sumatzen da ere.
Bi errealitateak ezagutzen dituzunean ulertzen duzu erosotasuna ez dela dena. Maitatua, entzuna eta lagundua sentitzea ere ezinbestekoa da.
Nola aldatu da Euskal Herriarekiko duzun harremana ?
Urrun bizitzeak Euskal Herria beste modu batean baloratzen erakutsi dit. Han zaudenean, familia, lagunak, ohiturak, hizkuntza edo betiko lekuak normaltzat hartzen dituzu.